Студенттік өмірден сыр

Досқа хат (Мұқағалидің ізімен)
Қайсар-ау, 
Хал-жайымды білсең еді, 
Білмеймін қайтерімді… 
Кім сенеді? 
Асқазаным шұрылдап қоя берді,
«Бегемоттан» көргенде көлшелерді. 
Бардым-дағы қалшидым қарсы қарап, 
Қарызға оқталдым боп нан сұрамақ. 
Сұқтанған жат көздерден жасқандым да, 
Тайып тұрдым. 
Қашанғы ұл шыдамақ. 
Қарызға сұрамадым,үндемедім 
Ақшам да бола бермес күнде менің.
… Мен деген – ақшасы жоқ студентпін, 
Керегім бола Қойсын кімге меніңң! 
О, шіркін! 
Сайран күндер. 
Қайран нандар! 
Құшағын дастарғанға жайған нандар.
Қарын ашып келгенде нан бермейтін
Қатыгез адамдарға айналмаңдар.
Сол нандар ғой — қарынның аңсағаны, 
Соны ойлап асқазан тамсанады. 
Қара нан, қара судан қаңылмаңдар
Нан бар жерде жүрегім ән салады. 
Нансыз өмір аштыққа айналмай ма, 
Өзегіңе аш пен дерт байланбай ма. 
Нанға арнап айтшы бір повесть жазсын
Қайсар-ау! 
Арман кайдаң 
Арман қайдаң 
Арманға айт, 
Халықты бір таңдандырсын, 
Арландырсын жүректі, жандандырсын! 
Арттағы інілер де айта жүрер, 
Мәңгілік өлмейтұғын сөз қалдырсын!

Ақпарат көзі: massaget.kz